|
SOKAK ÇOCUKLARI
|
 |
|
|
| |
|
Serin bir sonbahar akşamıydı. Daha doğrusu akşam üzeriydi. Hava yavaş yavaş kararmaya başlamıştı ve sokak lambaları aydınlatıyordu artık etrafı. İnsanlar evlerine yetişmek için koşuşturuyordu sokaklarda. Herkeste ayrı bir telaş vardı. Kimi işten çıkmış, kimi alışverişten dönüyordu. Sonuçta herkesin bir uğraşı vardı. Ve gitmekle yükümlü olduğu bir evi…
Bir tek onların yoktu gidecek bir evi! Bir tek onlar sokaklarda yatıp kalkıyordu? Evet onlardan bahsediyorum? Onlar kim biliyor musunuz? Onlar sokak çocukları…Yanı çocuklarımız.
Her gün giderek artıyor sayıları. Her gün aç ve susuzlar. Kimisi parklarda yatıyor, kimisi de gözden uzakta kuytu ve karanlık bir köşede yatıyor. Ve hepside sıcak bir yuvaya, bir parça ekmeğe ve de en önemlisi şefkate muhtaç yaşıyorlar.
Kimi ergenliğe yeni girmiş, kimi daha hala çocuk…
Çocuk dedim de aklıma çocuk yuvaları geldi. İçim acıyor onlara baktıkça ve Allah’ım diyorum neden onlar diyorum. Neden onlar hep acı çekiyor. O küçücük bedenleri nasıl dayanıyor o kadar acıya. Hep itilip kakılıyorlar. Hep dövülüp hep kötü muamele görüyorlar.
Ya kötü alışkanlıkları olanlar. Tiner çekenler, uyuşturucuya alıştırılanlar, hırsızlık yapmak zorunda kalanlar, yada hırsızlığa dilenciliğe itilenler. Onlar ne olacak. Birazda onları koyun çocuğunuzun yerine…
Hadi ne duruyorsunuz siz bari acıyın onlara. Siz bari uzatın elinizi. İnanın onların buna çok ihtiyacı var.onlarda çocuklarımız...
Haber:Bekir KILIÇ |
|
|
|
106 kez okundu | kez yorumlandı |
|
|
|
Arkadaşıma Gönder |
|
|
|